Արտույտն ու կտուցը

Լեո Աղաբեկյան

Մի առավոտ արտույտը արթնացավ, հավաքեց անկողինը և լվացվելիս նկատեց, որ կտուցը չկա: Նա գնաց բոլոր տեղերը ման եկավ ու վերջապես մի տեղից մի հատ կտուց գտավ: Նա ասաց.

-Երևի էս իմ կտուցն է, -ասաց ու փորձեց կտուցը դնել դեմքին: Փորձում էր, փորձում, բայց չէր ստացվում, որովհետև կտուցը դեմքին մեծ էր: Կտուցը հանեց ու տարավ տվեց ընկերոջը: Ընկերն էլ շնորհակալություն հայնտեց ու  ասաց, որ չի ուզում: Խեղճ արտույտն էլ ընկերոջը խնդրեց, որ գտնի իր կտուցը: Արտույտը տխուր լացեց-լացեց, որովհետև ընկերն ասել էր, թե ոչինչ, թող նա առանց կտուց մնա: Արտույտն էլ գնաց գնացքի վարորդին խնդրեց, որ նա գտնի:

Գնացի վարորդը բարի էր ու ասաց.

-Ոչինչ դու գնա, վաղը կգամ միասին կգտնենք:

Մյուս օրը գնացքի վարորդն եկավ արտույտի մոտ, միասին փնրեցին ու զուգարանից գտան արտույտնի կտուցը: Պարզվեց, արտույտը կտուցը կորցրել էր լվացվելու ժամանակ:

Реклама
Запись опубликована в рубрике 2016-2017 ուստարի, Без рубрики, Հորինում են սովորողները. Добавьте в закладки постоянную ссылку.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s